Shloka 43
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
भल्ल्लैश्छिन्ना: करा: पेतु: करिणां मदवर्षिणाम् । यथा वने परशुभिनिकित्ता: सुमहाद्रुमा:,जैसे जंगलमें कुल्हाड़ोंसे काटनेपर बड़े-बड़े वृक्ष धराशायी हो जाते हैं, उसी प्रकार वहाँ मदकी वर्षा करनेवाले गजराजोंके शुण्डदण्ड भल्लोंसे कट-कटकर धरतीपर गिरने लगे
bhallaiś chinnāḥ karāḥ petuḥ kariṇāṃ madavarṣiṇām | yathā vane paraśubhir nikṛttāḥ sumahādrumāḥ ||
సంజయుడు పలికెను—మదము జల్లు గజేంద్రుల శుండలు పదునైన భల్లబాణములతో ఛేదింపబడి నేలపై పడసాగెను; అడవిలో గొడ్డళ్లతో నరికిన మహావృక్షములు కూలినట్లు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of embodied power: even the mightiest war-elephants fall when struck by skilled weaponry. It implicitly warns that pride in strength and martial grandeur is transient, and that war reduces living beings to objects of destruction.
Sañjaya describes a fierce moment in the battle where bhalla-arrows sever the trunks/fore-limbs of ichor-streaming elephants, causing them to collapse. He heightens the scene with a simile: like huge trees felled by axes in a forest.