Shloka 15
दण्डधारवधः | The Slaying of Daṇḍadhāra
तच्छिरो न्न्यपतद् भूमौ चित्रसेनस्य दीप्तिमत् | यदृच्छया यथा चन्द्रश्न्युत: स्वर्गान्महीतलम्,चित्रसेनका वह दीप्तिशाली मस्तक पृथ्वीपर गिर पड़ा, मानो चन्द्रमा दैवेच्छावश स्वर्गसे भूतलपर आ गिरा हो
tacchiro nyapatad bhūmau citrasenasya dīptimat | yadṛcchayā yathā candraḥ cyutaḥ svargān mahītalam ||
అప్పుడు చిత్రసేనుని దీప్తిమంతమైన శిరస్సు భూమిపై పడిపోయింది—దైవయోగవశాత్తు చంద్రుడు స్వర్గం నుండి జారిపడి భూతలానికి వచ్చినట్లుగా.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of worldly glory: even the 'radiant' and renowned can be suddenly brought down. By comparing the fallen head to the moon dropping from heaven, it stresses impermanence and the overpowering role of fate amid the moral chaos of war.
Sañjaya reports a decisive moment in combat: Citrasena has been slain, and his shining head falls to the ground. The poet intensifies the scene with a cosmic simile—like the moon falling from heaven—conveying both shock and the magnitude of the loss.