Shloka 44
उद्यतायुधमायान्तं गदयाहन् वृकोदर: । स पपात हत:ः सासिर्व्यसुस्तमभितो द्विपम्,तदनन्तर भीमने भी अपनी गदासे क्षेमधूर्तिके हाथीको मार डाला। फिर जब उस मरे हुए हाथीसे कूदकर क्षेमधूर्ति तलवार उठाये सामने आने लगा, उस समय भीमसेनने उसपर भी गदासे प्रहार किया। गदाकी चोट खाकर उसके प्राणपखेरू उड़ गये और वह तलवार लिये हुए अपने हाथीके पास ही गिर पड़ा
udyatāyudham āyāntaṃ gadayāhan vṛkodaraḥ | sa papāta hataḥ sāsir vyasus tam abhito dvipam ||
ఆయుధం ఎత్తుకొని ముందుకు వస్తున్న శత్రువును వృకోదరుడు గదతో కొట్టెను. అతడు ఖడ్గం చేతిలోనే ఉండగా ప్రాణహీనుడై తన ఏనుగు పక్కనే కూలిపోయెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the uncompromising nature of battlefield duty (kṣatriya-dharma): when an armed opponent advances, decisive action is required. It also reflects the ethical tension of war—valor and duty operate within a setting of unavoidable violence.
Sañjaya describes Bhīma (Vṛkodara) striking an advancing, weapon-raised warrior with his mace. The man, still holding a sword, collapses dead beside his elephant, emphasizing Bhīma’s overwhelming strength and the swift turns of combat.