Shloka 7
कर्णसेनापत्यारम्भः — Karṇa’s Appointment and the Report to Dhṛtarāṣṭra
Chapter 1
यत् तद् द्ूते परिक्लिष्टा कृष्णा चानायिता सभाम् | तत् स्मरन्तो5नुशोचन्तो भृशमुद्विग्नचेतस:,द्यूत-क्रीडाके समय जो ट्रपदकुमारी कृष्णाको सभामें लाया गया और उसे सर्वथा क्लेश पहुँचाया गया, उसका बारंबार स्मरण करके वे शोकमग्न हो जाते और मन-ही-मन अत्यन्त उद्विग्न हो उठते थे
yat tad dūte parikliṣṭā kṛṣṇā cānāyitā sabhām | tat smaranto 'nuśocanto bhṛśam udvignacetasaḥ ||
వైశంపాయనుడు చెప్పెను—ద్యూతక్రీడ సమయంలో కృష్ణా (ద్రౌపది)ను సభలోకి లాగి తెచ్చి ఘోరంగా అవమానించి బాధింపబడిన దృశ్యాన్ని వారు మళ్లీ మళ్లీ తలచుకొని శోకంలో మునిగి, అంతరంగంలో తీవ్రంగా కలత చెందేవారు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of public humiliation and injustice: remembering an act of adharma (Draupadī’s coercion and torment in the assembly) produces enduring moral anguish, underscoring that violations of dignity and dharma leave lasting consequences and help drive the conflict toward war.
The narrator recalls how, during the dice-game episode, Draupadī was forcibly brought into the court and mistreated; those reflecting on that event repeatedly grieve and become deeply disturbed in mind.