Shloka 17
Yudhiṣṭhira–Droṇa Saṃgrāma
Engagement and Countermeasures
शोकस्थानं तु तच्छुत्वा पार्थस्य द्विजकेतन: । संस्पृश्याम्भस्तत: कृष्ण: प्राढमुख: समवस्थित:,अर्जुके शोकका आधार क्या है, यह सुनकर महातेजस्वी विद्वान् गरुड़ध्वज कमलनयन भगवान् श्रीकृष्ण आचमन करके पूर्वाभिमुख होकर बैठे और पाण्बुपुत्र अर्जुनके हित तथा सिंधुराज जयद्रथके वधके लिये इस प्रकार बोले--
śokasthānaṃ tu tac chrutvā pārthasya dvijaketanaḥ | saṃspṛśyāmbhas tataḥ kṛṣṇaḥ prāṅmukhaḥ samavasthitaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—పార్థుని శోకకారణము విని గరుడధ్వజుడు, కమలనయనుడు శ్రీకృష్ణుడు ఆచమనం చేసి తూర్పుముఖంగా కూర్చుండెను. పాండుపుత్రుడు అర్జునుని హితమును దృష్టిలో ఉంచి, సింధురాజు జయద్రథుని వధసంకల్పముతో తగినట్లుగా పలుకుటకు సిద్ధమయ్యెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war and crisis, Kṛṣṇa models composed, dharma-aligned action: he acknowledges grief, performs a purificatory act (ācamana), and then speaks with a clear ethical aim—protecting Arjuna and upholding the pledged course that leads to Jayadratha’s punishment.
Sañjaya narrates that Kṛṣṇa, after hearing why Arjuna is overwhelmed with sorrow, ritually sips/touches water and sits facing east, ready to counsel Arjuna—specifically with Arjuna’s welfare and the impending killing of Jayadratha in view.