Shloka 8
गवां शतसहस्राणि शतमश्चशतानि च,वे सौ वर्षोतक प्रतिदिन प्रातःकाल उठकर एक लाख साठ हजार गौ, दस हजार अभ्व तथा एक लाख स्वर्णमुद्रा दान करते थे
gavāṁ śata-sahasrāṇi śatam aśca-śatāni ca | ve sau varṣotaka pratidina prātaḥkāla uṭhkara eka-lakṣa ṣaṣṭi-sahasra gauḥ daśa-sahasra aśvāḥ tathā eka-lakṣa svarṇa-mudrā dāna kurvanti sma ||
నారదుడు పలికెను—వ్రతాచరణలో అతడు ప్రతిదినం ఉదయకాలంలో లేచి మహాదానాలు చేసెను—లక్షల గోవులు, అనేక శతాల అశ్వాలు, స్వర్ణముద్రల మహా నిధి. ఈ నిత్యము, నియమబద్ధముగా, ఆలస్యం లేక చేసిన దానం అతని ధర్మనిష్ఠకు చిహ్నము; ధనము దాచుకొనుటకు కాదు, ధర్మముగా పంచుటకు అప్పగించబడిన న్యాసమని అతడు భావించెను।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a practical expression of dharma: disciplined, regular generosity—especially at the start of the day—signals self-control and a commitment to use wealth for righteous purposes rather than personal accumulation.
Nārada describes a person’s established routine of immense daily donations—cows, horses, and gold—emphasizing the scale and consistency of the giving as evidence of virtue and religious merit.