Shloka 73
अयजच्छुद्धया राजा परिसंवत्सरान् शतम् । राजाने यथासमय सौ वर्षोतक बड़ी श्रद्धाके साथ दर्श, पौर्णमास, आग्रयण और चातुर्मास्य आदि नाना प्रकारके यज्ञ किये तथा उनमें प्रचुर दक्षिणा दी
ayajac chuddhayā rājā pari-saṁvatsarān śatam | rājāne yathā-samayaṁ śaśa-vrata-paurṇamāsa-āgrayaṇa-cāturmāsya-ādīn nānā-vidhān yajñān kṛtvā teṣu pracurāṁ dakṣiṇāṁ dadau |
నారదుడు పలికెను—శుద్ధ సంకల్పంతో ఆ రాజు సంపూర్ణ వంద సంవత్సరాలు నిరంతరం యజ్ఞాలు నిర్వహించాడు. యథాకాలంలో దర్శ‑పౌర్ణమాస, ఆగ్రయణ, చాతుర్మాస్యాది నానావిధ కర్మలను విధివిధానంగా ఆచరించి, వాటన్నిటిలోనూ సమృద్ధిగా దక్షిణలు ప్రసాదించాడు.
नारद उवाच
Educational Q&A
True dharma in ritual life is marked by inner sincerity (śraddhā/śuddhi), correct observance of time and rule (yathā-samaya), and generosity (dakṣiṇā). The verse implies that religious merit is strengthened when discipline and giving accompany faith.
Nārada describes a king’s long-term religious conduct: for a hundred years he performs a cycle of standard Vedic seasonal sacrifices—new-moon, full-moon, first-fruits, and four-monthly rites—and he rewards the officiants with plentiful gifts.