Shloka 21
Droṇānīka-praveśa: Arjuna’s respectful appeal to Droṇa and renewed advance toward Jayadratha (द्रोणानीकप्रवेशः)
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथा: । अयज्वानमदाक्षिण्यमश्रि श्रैत्येत्युदाहरत्,वैत्य सृंजय! वे धर्म-ज्ञानादि चारों कल्याणकारी गुणोंमें तुमसे बहुत बढ़े-चढ़े थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी मर गये, तब दूसरोंके लिये क्या कहना है? अतः तुम यज्ञानुष्ठान और दान-दक्षिणासे रहित अपने पुत्रके लिये अनुताप न करो। ऐसा नारदजीने कहा
sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras tubhyaṃ mā putram anutapyathāḥ || ayajvān amadākṣiṇyam aśrī śraity ety udāharat, vaity sṛñjaya! ye dharma-jñānādi cāroṃ kalyāṇakārī guṇoṃ meṃ tumse bahut baṛhe-caṛhe the aur tumhāre putra se bhī adhik puṇyātmā the | jab ve bhī mar gaye, tab dūsroṃ ke liye kyā kahanā hai? ataḥ tum yajñānuṣṭhān aur dāna-dakṣiṇā se rahit apne putra ke liye anutāp na karo | aisā nāradajī ne kahā
నారదుడు పలికెను— ఓ వైత్య సృంజయా! ధర్మ-జ్ఞానాది నాలుగు మంగళకర గుణాలలో నిన్ను మించినవాడూ, నీ కుమారునికన్నా అధిక పుణ్యవంతుడూ అయినవాడే మరణించాడు; మరి ఇతరుల సంగతి ఏమి చెప్పాలి? కాబట్టి యజ్ఞం చేయని, దాన-దక్షిణలేని నీ కుమారుని గురించి శోకించకు; కుమారుని తలచి అనుతాపపడకు.
नारद उवाच
Educational Q&A
Nārada teaches that grief should be moderated by recognizing the inevitability of death and by reflecting on dharmic conduct: even highly meritorious people die, so lamentation cannot change fate; moreover, a life lacking yajña and dāna is ethically deficient, so excessive attachment and sorrow are to be restrained.
Nārada addresses Sṛñjaya, who is overwhelmed by sorrow for his dead son. To console and correct him, Nārada cites the death of someone even more excellent and meritorious, then concludes that Sṛñjaya should not indulge in grief—especially for a son characterized as neglectful of sacrifice and charitable giving.