Shloka 55
अस्त्रमस्त्रेण संवार्य प्राणदद् विसृजज्छरान् । उसी प्रकार अधिरथकुमार कर्णने भी प्रज्वलित तेजवाले अर्जुनके बाणोंका तथा उनके प्रत्येक अस्त्रका अपने अस्त्रोंद्रारा निवारण करके बाणोंकी वर्षा करते हुए बड़े जोरसे सिंहनाद किया || ५४ $ || धृष्टद्युम्नश्व॒ भीमश्च सात्यकिश्न महारथ:
astraṁ astreṇa saṁvārya prāṇadad visṛjan śarān | tathā adhirathakumāraḥ karṇo 'pi prajvalitatejasaḥ arjunasya bāṇān tathā tasya pratyekam astram svāstrair nivārya śaravarṣaṁ visṛjan mahābalena siṁhanādaṁ cakāra ||
సంజయుడు పలికెను—అస్త్రాన్ని అస్త్రంతోనే అడ్డగించి, ప్రాణాన్ని పణంగా పెట్టినట్లుగా అతడు శరాలను విసిరెను. అలాగే అధిరథపుత్రుడు కర్ణుడు అర్జునుని జ్వలితతేజస్సు గల బాణాలను, అతని ప్రతి అస్త్రాన్ని తన అస్త్రాలతో నివారించి, శరవృష్టి కురిపిస్తూ సింహనాదం చేసెను—ధర్మయుద్ధమైయున్నా భయంకరమైన ఆ సమరంలో తన సంకల్పాన్ని ప్రకటించుచూ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfast courage and skill under extreme peril: meeting force with disciplined counter-force (astra with astra), maintaining resolve, and asserting one’s duty-bound valor even amid morally weighty destruction.
Sañjaya describes Karṇa matching Arjuna’s blazing weapons by neutralizing each with his own missiles, then unleashing a dense volley of arrows and sounding a lion-like roar—an emphatic declaration of challenge and confidence in the ongoing battle.