Shloka 40
ततो गाण्डीवधन्वा च केशवश्चाक्षतावुभौ,उस समय गाण्डीवधारी अर्जुन और भगवान् श्रीकृष्ण दोनोंके शरीरपर आँच नहीं आने पायी थी। पताका, ध्वज, अश्व, अनुकर्ष और श्रेष्ठ आयुधोंसहित मुक्त हुआ उनका वह रथ आपके सैनिकोंको भयभीत करता हुआ चमक उठा
tato gāṇḍīvadhanvā ca keśavaś cākṣatāv ubhau | patākā-dhvaja-aśva-anukarṣa-śreṣṭhāyudha-sahito muktaḥ sa ratho yuṣmākaṃ sainyān bhayabhītaṃ kurvan śuśubhe ||
అప్పుడు గాండీవధారి అర్జునుడు మరియు కేశవుడు—ఇద్దరూ అక్షతులే; వారి శరీరాలకు ఏ హానీ తగలలేదు. పతాకా-ధ్వజాలతో, అశ్వాలతో, రశ్ములతో, శ్రేష్ఠాయుధాలతో సమేతమైన వారి రథం విముక్తమై ప్రకాశిస్తూ మీ సైన్యానికి భయాన్ని కలిగించింది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological dimension of dharmic warfare: when resolve aligns with righteous purpose and wise guidance (here embodied by Arjuna with Kṛṣṇa), even intense danger may fail to harm, and the visible steadiness of such leadership can decisively affect the enemy’s morale.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna and Kṛṣṇa have come through an assault without injury. Their chariot—complete with banner, standard, horses, reins, and fine weapons—emerges freed and radiant, and its appearance frightens Dhṛtarāṣṭra’s soldiers.