Shloka 336
तूर्णमाजष्निरे हृष्टास्तावका जितकाशिन: । भारत! तदनन्तर हर्षसे उललसित और विजयसे सुशोभित होनेवाले आपके सैनिक नाना प्रकारके सहस्रों बाजे बजाने लगे
tūrṇam ājaṣṇire hṛṣṭās tāvakā jitakāśinaḥ | bhārata! tad-anantaraṁ harṣeṇa ullasitaṁ ca vijayena suśobhitaṁ ca te sainikā nānā-prakārāṇi sahasraśo vādya-śabdān prāduḥcakruḥ ||
సంజయుడు పలికెను—భారతా! ఆపై హర్షోల్లాసంతో, విజయగర్వంతో శోభించిన మీ సైనికులు త్వరగా జయధ్వని చేశారు. వెంటనే ఆనందంతో నానావిధాలైన వేలాది వాద్యాలను మోగించారు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective emotion in war—joy, confidence, and the appearance of victory—can surge quickly and express itself through public signals (music, noise, display). Ethically, it points to the power and danger of triumphalism: outward celebration may reflect morale rather than true righteousness or final outcome.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava troops, thrilled and feeling victorious, immediately begin sounding thousands of various instruments, creating a loud, celebratory war-cry that marks their rising confidence after the preceding event.