Shloka 26
दिग्भ्य: प्रदिग्भ्य: खाद् भूमे: सर्वत: शरवृष्टय: । उच्चावचा निपेतुर्वे गरुड़ानिलरंहस:,दिशा, विदिशा, आकाश और पृथ्वी सब ओरसे छोटे-बड़े नाना प्रकारके बाणोंकी वर्षा होने लगी, वे सभी बाण गरुड़ और वायुके समान वेगशाली थे
digbhyaḥ pradigbhyaḥ khād bhūmeḥ sarvataḥ śaravṛṣṭayaḥ | uccāvacā nipetur vai garuḍānilaraṃhasaḥ ||
దిక్కుల నుండీ, విదిక్కుల నుండీ, ఆకాశం నుండీ భూమి నుండీ కూడా, అన్ని వైపులా బాణవర్షం కురిసింది—ఎక్కడో ఎత్తుగా, ఎక్కడో తక్కువగా, అనేక విధాలుగా; అవన్నీ గరుడుడి మరియు ఉగ్రవాయువు వలె వేగంగా దూసుకొచ్చాయి।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the all-consuming nature of war: when conflict escalates, it spreads in every direction and becomes difficult to contain. Ethically, it invites reflection on how violence, once unleashed, overwhelms distinctions and engulfs all participants and bystanders alike.
Sañjaya describes an intense phase of battle in which arrows rain down from every quarter—sky and ground—moving with tremendous speed, likened to Garuḍa and the wind. It conveys the battlefield’s chaos and the peak of martial exchange.