Shloka 156
देवैरपि सुदुर्धर्षमस्त्रमाग्नेयमाददे । उस समय द्रोणपुत्रको अर्जुन और श्रीकृष्णपर अधिक क्रोध हुआ, उस पराक्रमी वीरने सावधानीके साथ रथपर खड़ा हो आचमन करके आग्नेयास्त्र हाथमें लिया, जो देवताओंके लिये भी अत्यन्त दुर्जय था
sañjaya uvāca | devair api sudurdharṣam astram āgneyam ādade |
సంజయుడు పలికెను—దేవతలకైనా అత్యంత దుర్ధర్షమైన ఆ ఆగ్నేయాస్త్రాన్ని అతడు స్వీకరించాడు. ఆ సమయంలో అర్జునుడు, శ్రీకృష్ణునిపై ద్రోణపుత్రుని కోపం మరింత ఉద్ధృతమైంది. ఆ పరాక్రమవంతుడు రథంపై స్థిరంగా నిలిచి, జాగ్రత్తగా ఆచమనం చేసి, ఆ భయంకరమైన అగ్ని-శస్త్రాన్ని చేతబట్టాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger can drive a warrior toward extreme, potentially adharma-laden escalation—invoking devastating divine weapons. The mention of ritual care (ācamana) contrasts outer discipline with inner fury, implying that true restraint is ethical, not merely procedural.
Sanjaya reports that Drona’s son (Aśvatthāmā, in context) prepares to deploy the Agneya-astra, a fire-based celestial weapon said to be nearly irresistible even to the gods, marking a dangerous intensification of the conflict against Arjuna and Krishna.