Shloka 34
भिन्ना नौरिव ते पुत्रो मग्न: शोकमहार्णवे । बाष्पेणापिहितो दृष्ट्वा द्रोणपुत्रं रथे स्थितम्,मानो आपके पुत्रकी नाव मझधारमें टूट गयी थी और वह शोकके समुद्रमें डूब रहा था। रथपर बैठे हुए द्रोणकुमारको देखकर उसके नेत्रोंमें आँसू भर आये थे
bhinnā naur iva te putro magnaḥ śokamahārṇave | bāṣpeṇāpihito dṛṣṭvā droṇaputraṁ rathe sthitam ||
సంజయుడు పలికెను—నీ కుమారుడు మధ్యధారలో విరిగిన పడవవలె శోకమహాసముద్రంలో మునిగిపోతున్నాడు. రథంపై నిలిచిన ద్రోణపుత్రుని చూచి అతని కన్నులు కన్నీళ్లతో కమ్ముకొని, శోకవేగంతో అతని ధైర్యం చెదిరిపోయెను।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief can overwhelm even a ruler in wartime, showing the ethical and psychological cost of violence: when one’s aims are driven by attachment and rivalry, the mind becomes fragile, ‘like a broken boat,’ easily submerged by sorrow.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana is emotionally collapsing. Seeing Aśvatthāmā (Droṇa’s son) standing ready on his chariot triggers tears, indicating Duryodhana’s fear, dependence on commanders, and the deepening crisis in the Kaurava camp.