Shloka 14
ततो भीमो महाबाहुरनीके स्वे महागजम्,राजन्! तब महाबाहु भीमसेनने अपनी ही सेनाके एक विशाल हाथीको गदासे मार डाला। उसका नाम था अअश्वत्थामा। शत्रुओंको मथ डालनेवाला वह भयंकर गजराज मालवाके राजा इन्द्रवर्माका था
tato bhīmo mahābāhur anīke sve mahāgajam, rājan, tadā mahābāhur bhīmaseno ’pi svasyā eva senāyā ekaṁ viśālaṁ hastinaṁ gadayā mārayām āsa. tasya nāma aśvatthāmā iti. śatrūn mathanavān sa bhīṣaṇo gajarājo mālavarājasya indrvarmaṇaḥ āsīt.
సంజయుడు పలికెను—ఓ రాజా! అప్పుడు మహాబాహువు భీముడు తన స్వంత సేనావ్యూహంలోనే ఒక మహాగజాన్ని గదతో కొట్టి పడగొట్టెను. ‘అశ్వత్థామ’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందిన ఆ భయంకర గజరాజు శత్రుసేనలను చూర్ణం చేసేవాడు; అతడు మాలవ రాజు ఇంద్రవర్మునకు చెందినవాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare breeds moral ambiguity: even a factual event (killing an elephant named Aśvatthāmā) can become ethically fraught when names and truths are later leveraged to influence decisions. It points to the tension between dharma (truthfulness, right conduct) and the desperate strategies adopted in catastrophic conflict.
Bhima strikes down a massive war-elephant in the midst of the army formation. The elephant’s name is Aśvatthāmā, and it belongs to Indravarman of Mālava. This detail is significant because it sets up later battlefield messaging where the name ‘Aśvatthāmā’ carries strategic and emotional weight.