Shloka 82
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
आयसै: काज्चनैश्वापि पट्टेः संनद्धकूबरम् । तारासहस्रखचितं सिंहध्वजपताकिनम्,लोहे और सोनेके पट्टोंसे उसका कूबर अच्छी तरह कसा हुआ था। उसमें सहसरों तारे जड़े गये थे। उसकी ध्वजा-पताकाओंमें सिंहका चिह्न बना हुआ था
āyasaiḥ kāñcanaiś cāpi paṭṭaiḥ saṃnaddha-kūbaram | tārā-sahasra-khacitaṃ siṃha-dhvaja-patākinam ||
ఇనుము మరియు బంగారు పట్టీలతో దాని కూబరం బిగుగా బంధించబడింది. అందులో వేల నక్షత్రసమాన అలంకారాలు పొదిగివున్నాయి. దాని ధ్వజపతాకలపై సింహచిహ్నం మెరిసింది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not teach a doctrine directly; it heightens the ethical tension of the war by contrasting splendid royal-martial display (gold, banners, lion emblem) with the destructive reality of battle, reminding the listener that outward grandeur often accompanies grave, consequential action.
Sañjaya is describing a warrior’s chariot in vivid detail—its yoke secured with iron and gold bands, studded with star-like ornaments, and marked by lion-emblazoned flags—setting the scene and emphasizing the formidable, regal presence entering or moving within the battlefield.