Shloka 456
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
रथमन्वानयत् तस्मै सुपर्णोच्छितकेतनम् । दारुकने उस शंखध्वनिको सुनकर भगवान्के संदेशको स्मरण करके तुरंत ही उनके लिये अपना रथ ला दिया, जिसपर गरुड़चिह्से युक्त ऊँची ध्वजा फहरा रही थी
ratham anvānayat tasmai suparṇocchitaketanam |
సంజయుడు పలికెను—శంఖధ్వని విని, ప్రభువు ఆజ్ఞను స్మరించి, దారుకుడు వెంటనే ఆయన కొరకు ఆ రథాన్ని తీసుకొచ్చెను; దానిపై గరుడచిహ్నముతో కూడిన ఎత్తైన ధ్వజం ఎగురుచుండెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
Prompt, disciplined action rooted in remembrance of the Lord’s instruction: devotion expresses itself as timely service and readiness to perform one’s assigned duty, especially in crisis.
After the conch is heard, Dāruka—Kṛṣṇa’s charioteer—remembers the Lord’s directive and at once brings the chariot distinguished by a high standard bearing Garuḍa’s emblem.