Shloka 10
भ्रातृत्वं दर्शितं पूर्व घूणी चापि स सूतज: । कथं भीमेन युयुधे कुन्त्या वाक्यमनुस्मरन्,पहले तो सूतपुत्र कर्णने अर्जुनके सिवा अन्य पाण्डवोंके प्रति बन्धुत्व दिखाया था और वह दयालु भी है ही, तथापि कुन्तीके वचनोंको बारंबार स्मरण करते हुए भी उसने भीमसेनके साथ कैसे युद्ध किया?
bhrātṛtvaṃ darśitaṃ pūrvaṃ ghūṇī cāpi sa sūtajaḥ | kathaṃ bhīmena yuyudhe kuntyā vākyam anusmaran ||
సంజయుడు పలికెను—మునుపు సూతపుత్రుడైన కర్ణుడు అర్జునుని తప్ప మిగిలిన పాండవుల పట్ల సోదరభావాన్ని చూపెను; అతడు కరుణాశీలుడని కూడా ప్రసిద్ధి. అయినా కుంతీ వచనాన్ని పదేపదే స్మరించుచూ భీమసేనునితో సమరంలో ఎలా యుద్ధం చేసెను?
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between personal compassion/kinship and the harsh obligations of war and allegiance. Remembering Kuntī’s appeal evokes conscience and familial duty, yet Karṇa’s chosen loyalties and the momentum of conflict drive him to fight—showing how dharma can become conflicted when identity, promises, and battlefield duty collide.
Sañjaya raises a pointed question to Dhṛtarāṣṭra: Karṇa had earlier behaved with brotherly restraint toward the Pāṇḍavas (excluding Arjuna) and is reputed to be compassionate. Given that he kept recalling Kuntī’s words, Sañjaya wonders how Karṇa nevertheless engaged Bhīma in combat, implying a struggle between remembered kinship and wartime necessity.