Shloka 313
दुर्योधन-कर्ण-संवादः
Duryodhana–Karna Dialogue on Vyūha-bheda and Daiva
भारद्वाजाय चिक्षेप रुषितामिव पन्नगीम् | तत्पश्चात् उन्होंने धृष्टकेतुको पचीस बाण मारे। उस समय धृष्टकेतुने शीघ्रतापूर्वक रथसे कूदकर गदा हाथमें ले ली और रोषमें भरी हुई सर्पिणीके समान उसे द्रोणाचार्यपर दे मारा
sañjaya uvāca | bhāradvājāya cikṣepa ruṣitām iva pannagīm | tatpaścāt dhṛṣṭaketum pañcaviṃśati-bāṇair avākirat | atha dhṛṣṭaketuḥ śīghraṃ rathāt praskandya gadāṃ pāṇau gṛhītvā roṣeṇa pūrṇāṃ sarpiṇīm iva tāṃ droṇācāryāya prāhiṇot |
అతడు భారద్వాజపుత్రుడైన ద్రోణునిపై కోపంతో ఉప్పొంగిన సర్పిణిలా దానిని విసిరాడు. అనంతరం ధృష్టకేతువును ఇరవై ఐదు బాణాలతో గాయపరిచాడు. అప్పుడు ధృష్టకేతు వేగంగా రథం నుండి దూకి, చేతిలో గదను పట్టుకొని, రోషంతో నిండిన సర్పిణిలా దానిని ద్రోణాచార్యునిపై విసిరాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how wrath (roṣa) can overtake discernment in battle: valor remains, but anger pushes actions toward dangerous escalation. It implicitly warns that even within kṣatriya warfare, self-mastery is a crucial ethical restraint.
A weapon is hurled at Droṇa (called Bhāradvāja’s son) with the force of an enraged serpentess. Droṇa then showers Dhṛṣṭaketu with twenty-five arrows. Dhṛṣṭaketu leaps from his chariot, takes up a mace, and in fury throws it at Droṇa.