Shloka 27
दुर्योधन-कर्ण-संवादः
Duryodhana–Karna Dialogue on Vyūha-bheda and Daiva
सो<विध्यत तदा द्रोणं षष्ट्या साश्चरथध्वजम् | पुनश्चान्यै: शरैस्ती&णै: सुप्तं व्याप्र॑ तुदल्निव,उसने घोड़े, रथ और ध्वजसहित द्रोणाचार्यको उस समय साठ बाणोंसे वेध दिया। फिर सोते हुए शेरको पीड़ित करते हुए-से उसने अन्य तीखे बाणोंद्वारा भी आचार्यको घायल कर दिया
saḥ ’vidhyat tadā droṇaṃ ṣaṣṭyā sāśva-ratha-dhvajam | punaś cānyaiḥ śarais tīkṣṇaiḥ suptaṃ vyāghraṃ tudaṃn iva ācāryaṃ vyathayām āsa ||
అప్పుడు అతడు గుర్రాలు, రథం, ధ్వజంతో సహా ద్రోణుని అరవై బాణాలతో ఛేదించెను. మరల నిద్రిస్తున్న పులిని కుదిపినట్లుగా, ఇతర పదునైన శరాలతో కూడా ఆచార్యుని మరింత గాయపరచెను।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ferocity and moral tension of battlefield conduct: even a mighty, revered teacher like Droṇa is subjected to relentless attack. The simile of tormenting a sleeping tiger underscores both the danger of provoking a powerful opponent and the ethical unease of pressing violence against one who is momentarily vulnerable.
Sañjaya narrates that an unnamed warrior (from immediate context) strikes Droṇa with sixty arrows, damaging not only him but also his chariot-ensemble—horses, chariot, and banner. The attacker then continues with additional sharp arrows, wounding Droṇa further, compared to disturbing a sleeping tiger.