Shloka 303
यत्त: सम्प्रापयन्नागं रजताश्वरथं प्रति । उस गजसेनाके नष्ट होनेपर महाबली जलसंध युद्धके लिये उद्यत हो श्वेत घोड़ोंवाले सात्यकिके रथके समीप अपना हाथी ले आया
yattaḥ samprāpayannāgaṃ rajatāśvarathaṃ prati | tasya gajasenāyā naṣṭāyāṃ mahābalī jalasandhaḥ yuddhāya udyataḥ śvetāśvarathasya sātyakeḥ rathasya samīpam ātmānaṃ nāgam ānayat |
సంజయుడు పలికెను—తన గజసేన నశించిన తరువాత మహాబలుడు జలసంధుడు యుద్ధానికి ఉత్సాహంతో, శ్వేతాశ్వయుత సాత్యకியின் రథం వైపు తన గజాన్ని దూకింపజేసి దగ్గరకు తీసుకొచ్చెను; ప్రత్యక్ష సమరానికి చేరువయ్యెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior ethic under kṣatriya-dharma: even after losing supporting forces, a fighter may press on with personal resolve. Ethically, it also points to the tragic logic of war—loss intensifies confrontation, drawing combatants into direct, high-stakes encounters.
Sañjaya describes Jalasandha advancing his war-elephant toward Sātyaki’s chariot drawn by white horses. This occurs after Jalasandha’s elephant-troop has been destroyed, and he now seeks direct combat by closing in on Sātyaki.