Shloka 37
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
ततो निनाद: सुमहान् समुत्थित: सशड्खनानाविधबाणघोषवान् | निशम्य त॑ प्रत्यनदंस्तु पाण्डवा- स््ततो ध्वनिर्भुवनमथास्पृशद् भूशम्,तत्पश्चात् पाण्डवपक्षमें शंखध्वनि तथा नाना प्रकारके बाणोंकी सनसनाहटके शब्दसे मिला हुआ बड़ा भारी आनन्द-कोलाहल प्रकट हुआ। उसे सुनकर समस्त पाण्डव बड़े प्रसन्न हुए। वह आनन्दध्वनि जगतमें बहुत दूरतक फैल गयी
tato ninādaḥ sumahān samutthitaḥ saśaṅkhanānāvidhabāṇaghoṣavān | niśamya taṁ pratyānadaṁs tu pāṇḍavās tato dhvanir bhuvanam athāspr̥śad bhūśam ||
సంజయుడు అన్నాడు—ఆ తరువాత శంఖనాదం, నానావిధ బాణాల శబ్దాలతో కలసి ఒక మహా గర్జన లేచింది. అది విని పాండవులు హర్షంతో ప్రతిధ్వనిగా జయధ్వని చేశారు; ఆ విజయధ్వని అన్ని దిక్కులా లోకమంతా దూరదూరాలకు వ్యాపించింది।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective courage and unity are strengthened through shared signals and responses: the Pāṇḍavas hear the martial tumult and answer with a joyful roar, portraying morale and steadfastness as crucial forces in a dharma-framed conflict.
A massive battlefield clamor rises—conches and the varied sounds of arrows. The Pāṇḍavas, hearing it, respond with an answering shout of joy, and the resulting triumphant resonance spreads widely across the world.