Shloka 35
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
घटोत्कचस्तु तद्धत्वा रक्षो बलवतां वरम् | मुमोच बलवतन्नादं बल॑ हत्वेव वासव:,जैसे इन्द्रने बलासुरका वध करके महान् सिंहनाद किया था, उसी प्रकार घटोत्कचने उस बलवानोंमें श्रेष्ठ अलम्बुषको मारकर बड़े जोरसे गर्जना की
sañjaya uvāca | ghaṭotkacastu taddhatvā rakṣo balavatāṃ varam | mumoca balavannādaṃ balaṃ hatveva vāsavaḥ ||
సంజయుడు అన్నాడు—బలవంతులలో శ్రేష్ఠుడైన రాక్షసుడు అలంబుషుణ్ణి సంహరించిన ఘటోత్కచుడు, వజ్రనాదంలా ఘోరంగా గర్జించాడు; ఇంద్రుడు బలాసురుణ్ణి చంపి గర్జించినట్లే।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s martial ethic: removing a dangerous aggressor from the battlefield is portrayed as a decisive act of protection for one’s side, and the victorious roar functions as a public signal of restored confidence and momentum. It also uses a divine analogy (Indra’s victory) to frame human action within a larger moral-cosmic narrative of overcoming destructive forces.
Sañjaya reports that Ghaṭotkaca has killed Alambuṣa, a powerful Rākṣasa warrior. After the kill, Ghaṭotkaca emits a tremendous roar, compared to Indra’s roar after slaying the demon Bala—marking a dramatic moment in the ongoing Kurukṣetra battle.