Shloka 22
कर्णभीमसेनयुद्धम् | Karṇa–Bhīmasena Engagement
Chapter 111
व्यसृजत् सायकांस्तूर्ण रुक्मपुड्खान् शिलाशितान् | बलवान घटोत्कचद्वारा अत्यन्त क्षत-विक्षत होकर उस महाबली राक्षसराजने तुरंत ही सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी ।। २१ $ || ते शरा नतपर्वाणो विविशू राक्षसं तदा
sañjaya uvāca |
vyasṛjat sāyakāṁs tūrṇaṁ rukmapuṅkhān śilāśitān |
te śarā nataparvāṇo viviśū rākṣasaṁ tadā ||
సంజయుడు అన్నాడు—అప్పుడు అతడు వెంటనే బంగారు రెక్కలతో, రాతిపై పదును పెట్టిన బాణాలను వర్షంలా విడిచాడు. ఆ బాణాలు బలవేగంతో వంగిన సంధులతో ఆ క్షణమే రాక్షసుని దేహంలోకి చొచ్చుకుపోయాయి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim discipline of warfare: technical prowess and speed can inflict decisive harm, yet the narrator’s detached reporting invites reflection on the ethical burden of violence even within a dharma-framed conflict.
Sañjaya describes a warrior rapidly releasing stone-sharpened, golden-feathered arrows; the arrows strike effectively and pierce a rākṣasa combatant, indicating a fierce exchange and mounting injuries on the battlefield.