Shloka 51
द्रोणपर्व (अध्याय १) — भीष्मनिधनानन्तरं धृतराष्ट्रस्य शोकः, सेनायाः स्थितिः, कर्णस्मरणं च
Droṇa Parva, Chapter 1: Dhṛtarāṣṭra’s grief after Bhīṣma’s fall and the army’s reorientation toward Karṇa
कहीं ऐसा तो नहीं हुआ कि संकटमें पड़कर घबराये हुए और भयभीत होकर अपनी रक्षा चाहते हुए कौरवोंकी प्रार्थनाको सत्यपराक्रमी कर्णने निष्फल कर दिया हो? ।। अपि तत् पूरयांचक्रे धनुर्धरवरो युधि । यत्तद् विनिहते भीष्मे कौरवाणामपाकृतम्,भीष्मके मारे जानेपर युद्धस्थलमें कौरवोंके पक्षमें जो कमी आ गयी थी, क्या उसे धनुर्धारियोंमें श्रेष्ठ कर्णने पूरा कर दिया?
api tat pūrayāṁcakre dhanurdharavaro yudhi | yattad vinihate bhīṣme kauravāṇām apākṛtam ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఆపదలో కుదేలై భయంతో వణికుతూ రక్షణ కోరిన కౌరవుల ప్రార్థనను సత్యపరాక్రముడైన, ధనుర్ధరులలో శ్రేష్ఠుడైన కర్ణుడు వ్యర్థం చేయలేదుకదా? భీష్ముడు పడిపోయిన తరువాత యుద్ధభూమిలో కౌరవపక్షంలో ఏర్పడిన లోటును కర్ణుడు పూరించాడా?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war and governance, the fall of a central pillar (Bhīṣma) creates a moral and strategic vacuum, and it questions whether another leader (Karṇa) can responsibly and effectively assume that burden—especially when others seek protection in fear.
After Bhīṣma has been brought down, the narrator frames a pointed inquiry: whether Karṇa, famed as a supreme archer, answered the Kauravas’ urgent appeal and compensated for the loss that weakened their side on the battlefield.