Shloka 23
Irāvān-nidhana-anantaraṃ Ghaṭotkaca-nādaḥ
After Irāvān’s fall: Ghaṭotkaca’s roar and the clash with Duryodhana
अश्वांश्वास्यावधीद् राजन्नुभौ तौ पार्ष्णिसारथी । सो<वसप्लुत्य रथात् तूर्ण गदां जग्राह सात्वत:
aśvān aśvāsyāvadhīd rājann ubhau tau pārṣṇisārathī | so 'vasaplutya rathāt tūrṇaṃ gadāṃ jagrāha sātvatāḥ ||
రాజా! ఆ తరువాత కృపాచార్యుడు చేకితానుని నాలుగు గుర్రాలనూ, వెనుక రక్షకులైన ఇద్దరినీ సంహరించాడు. అప్పుడు సాత్వతవంశీయుడైన చేకితానుడు రథం నుండి దూకి వెంటనే గదను పట్టుకున్నాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
In the battlefield ethic of the Mahābhārata, resolve and presence of mind are central: when one’s support-system (chariot, horses, attendants) is destroyed, a warrior is still expected to uphold kṣatriya-dharma by adapting quickly and continuing the fight with whatever means remain, here symbolized by Cekitāna taking up the mace.
Kṛpācārya disables Cekitāna’s chariot by killing the horses and associated attendants, including the rear-guard charioteers. Cekitāna immediately jumps down from the chariot and arms himself with a mace to continue combat.