Shloka 27
अध्याय ८० — मध्यंदिन-रणवृत्तान्तः
Yudhiṣṭhira–Śrutāyu encounter; Cekitāna–Gautama clash; Abhimanyu pressure; Arjuna’s redeployment
न हि मे जीवितेनापि विद्यतेडद्य प्रयोजनम् । भीमसेन रणे हित्वा स्नेहमुत्सूज्य पाण्डवैः,'सारथे! युद्धस्थलमें भीमसेनको छोड़कर और पाण्डवोंसे स्नेह तोड़कर अब मेरे जीवनसे कोई प्रयोजन नहीं है
na hi me jīvitena api vidyate ’dya prayojanam | bhīmasena raṇe hitvā sneham utsṛjya pāṇḍavaiḥ |
సారథీ! ఈ రోజు నా జీవితం కూడా నాకు ప్రయోజనకరం కాదు—యుద్ధభూమిలో భీమసేనుణ్ని విడిచి, పాండవుల పట్ల ఉన్న స్నేహాన్ని త్యజిస్తే।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames life as meaningful only when aligned with one’s chosen bonds of loyalty and duty: abandoning a righteous commitment (here, steadfastness toward Bhīma and the Pāṇḍavas) renders mere survival ethically empty.
Sañjaya reports an intense resolve: he declares that if he were to leave Bhīmasena in the midst of battle and sever his affectionate allegiance to the Pāṇḍavas, then continuing to live would serve no purpose.