Shloka 696
भीमसेन: प्रजज्वाल क्रोधेनाग्निरिवैधित: । कलिंगराजके बाणोंसे आहत हो भीमसेन अंकुशकी मार खाये हुए हाथीके समान क्रोधसे जल उठे, मानो घीकी आहुति पाकर आग प्रज्वलित हो उठी हो
sañjaya uvāca | bhīmasenaḥ prajajvāla krodhenāgnir iva edhitaḥ | kaliṅgarājakaiḥ bāṇaiḥ āhataḥ bhīmasenaḥ aṅkuśa-māra-khāyita iva hastī krodhena jajvāla, ghṛtāhuti-prāpta iva agniḥ prajvalitaḥ |
సంజయుడు పలికెను—కలింగరాజుని బాణాలతో గాయపడిన భీమసేనుడు క్రోధంతో అగ్నివలె ప్రజ్వలించాడు; నెయ్యి ఆహుతి పొందిన జ్వాల మరింత ఎగసినట్లుగా. అంకుశపు దెబ్బతో ఉన్మత్తుడైన ఏనుగువలె అతడు రోషంతో మండిపోయెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger, once triggered by harm and provocation, rapidly intensifies—like fire fed with fuel or ghee. Ethically, it warns that krodha can magnify destructive action in war, and that inner restraint is crucial even for a warrior.
Sanjaya describes Bhima being struck by the Kalinga king’s arrows. In response, Bhima’s wrath surges; he is compared to a fire flaring up and to an elephant enraged by the sting of an elephant-goad, signaling an imminent, more ferocious counterattack.