Shloka 19
धार्तराष्ट्रान् प्रतिययुरर्दयन्त: शितै: शरै: । वजैरिव महावेगै: शिखराणि धराभूताम्,तदनन्तर द्रौपदीके पाँचों पुत्र, महारथी अभिमन्यु, नकुल, सहदेव तथा ट्रुपदपुत्र धृष्टद्युम्न--ये सभी योद्धा वज्जके समान महान् वेगशाली तीक्ष्ण बाणोंद्वारा पर्वत-शिखरोंकी भाँति धृतराष्ट्रपुत्रोंको पीड़ा देते हुए उनपर चढ़ आये
sañjaya uvāca | dhārtarāṣṭrān pratiyayur ardayantaḥ śitaiḥ śaraiḥ | vajrair iva mahāvegaiḥ śikharāṇi dharābhūtām ||
వారు ధృతరాష్ట్రపుత్రులపైకి దూసుకెళ్లి పదునైన బాణములతో వారిని బాధింపసాగిరి—మహావేగముగల వజ్రాలు పర్వతశిఖరాలను ఢీకొనినట్లుగా।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores kṣatriya-dharma in its battlefield form: decisive action, courage, and disciplined use of force against an opposing army in open combat, expressed through a vivid simile that conveys intensity without celebrating cruelty for its own sake.
Sañjaya reports a forceful advance against the Kauravas: warriors press them with sharp, fast arrows, compared to thunderbolts striking mountain summits—signaling a powerful offensive in the battle sequence.