Shloka 19
Viśvarūpa-darśana (The Vision of the Universal Form) — महायोगेश्वरस्य विश्वरूपदर्शनम्
तपाम्यहमहं वर्ष निगृल्नाम्युत्सूजामि च । अमृतं चैव मृत्युश्न सदसच्चाहमर्जुन
tapāmy aham ahaṁ varṣaṁ nigṛhṇāmy utsṛjāmi ca | amṛtaṁ caiva mṛtyuś ca sad asac cāham arjuna ||
నేనే సూర్యరూపంగా దహిస్తాను; నేనే వర్షాన్ని ఆకర్షించి, నేనే దానిని కురిపిస్తాను. ఓ అర్జునా! నేనే అమృతమూ మృత్యువూ; సత్తూ అసత్తూ కూడా నేనే.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The divine is the single reality underlying all cosmic functions and all apparent opposites—heat and rain, life and death, being and non-being. Recognizing this unity supports equanimity and steadfast action in accordance with dharma.
In the Kurukṣetra setting, Krishna continues instructing Arjuna by revealing his all-pervading nature: he governs natural cycles (sun’s heat, the holding and releasing of rain) and transcends dualities (immortality/death, sat/asat), reframing Arjuna’s crisis within a larger spiritual vision.