Shloka 22
स तया श्रद्धया युक्तस्तस्याराधनमीहते । लभते च तत: कामान् मयैव विहितान् हि तान्,वह पुरुष उस श्रद्धासे युक्त होकर उस देवताका पूजन करता है और उस देवतासे मेरे द्वारा ही विधान किये हुए उन इच्छित भोगोंको नि:संदेह प्राप्त करता है
sa tayā śraddhayā yuktaḥ tasyārādhanam īhate | labhate ca tataḥ kāmān mayāiva vihitān hi tān |
ఆ శ్రద్ధతో యుక్తుడై అతడు ఆ దేవతను ఆరాధిస్తాడు; అక్కడి నుండి కోరిన భోగాలను పొందుతాడు కూడా—కాని అవి నిజానికి నా చేతనే విధించబడినవే.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Even when one worships a particular deity with sincere faith, the attainment of desired results is ultimately governed by the supreme divine ordinance; the deity becomes the channel, but the sanction of the fruit belongs to the highest principle (here, Krishna).
In the dialogue on the battlefield, the speaker explains how people, driven by faith, worship various deities for specific desires, and how they receive those desired outcomes—while emphasizing that such outcomes are, in reality, granted according to the overarching divine order.