Shloka 26
देवताप्रतिमाश्चैव कम्पन्ति च हसन्ति च । वमन्ति रुधिरं चास्यै: खिद्यन्ति प्रपतन्ति च,“देवताओंकी मूर्तियाँ काँपती, हँसती, मुँहसे खून उगलती, खिन्न होती और गिर पड़ती हैं
devatāpratimāś caiva kampanti ca hasanti ca | vamanti rudhiraṃ cāsyaiḥ khidyanti prapatanti ca ||
దేవతల ప్రతిమలు కూడా కంపిస్తున్నాయి, నవ్వుతున్నట్లూ కనిపిస్తున్నాయి; అవి నోటినుంచి రక్తం వాంతి చేస్తాయి, క్షోభపడతాయి, కూలిపడతాయి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that when society moves toward adharma—especially fratricidal war—disturbances are perceived not only in human conduct but symbolically in sacred spaces as well. Such portents function as moral warnings: the impending violence will have consequences that shake the very foundations of order and reverence.
As the Kurukṣetra war approaches, Vaiśampāyana reports a series of inauspicious signs. Here he describes divine images behaving unnaturally—trembling, seeming to laugh, spewing blood, becoming distressed, and falling—intensifying the sense that a great calamity is imminent.