Shloka 30
Bhīṣma-nipāta-saṃvāda — Sañjaya’s Report of Bhīṣma’s Fall (भीष्मनिपातसंवादः)
गदासिमकरावासं हयावर्त गजाकुलम् | पदातिमत्स्यकलिलं शड्खदुन्दुभिनि:स्वनम्
dhṛtarāṣṭra uvāca | gadāsimakarāvāsaṃ hayāvarta-gajākulam | padāti-matsya-kalilaṃ śaṅkha-dundubhi-niḥsvanam ||
అందులో గదలు, ఖడ్గాలు మకరాలవలె ఉండేవి; అశ్వరూప భ్రమరాలు దానిని భయంకరంగా చేసేవి; ఏనుగులు జలహస్తుల్లా కదలాడేవి; పాదాతులు చేపల గుంపుల్లా గట్టిగా నిండివుండేవారు; శంఖ-దుందుభుల ధ్వనియే ఆ సముద్ర గర్జనగా వినిపించేది.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse does not give a direct moral injunction; it intensifies the ethical gravity of war by portraying the battlefield as a perilous ocean. The imagery underscores how weapons and armies become forces of destruction, inviting reflection on the cost of adharma-driven conflict and the fearful momentum of violence once unleashed.
Dhṛtarāṣṭra, hearing Sañjaya’s account, describes (or echoes the description of) the Kurukṣetra scene through a sustained ocean-simile: weapons are sea-monsters, cavalry are whirlpools, elephants are aquatic giants, infantry are shoals of fish, and the conches and drums form the ocean’s roar—conveying the vast, chaotic, and terrifying onset of battle.