Shloka 57
संजय उवाच धर्मार्थसहितं वाक््यं श्रुत्वा हितमनामयम् | नारोचयत पुत्रस्ते मुमूर्षरिव भेषजम्
sañjaya uvāca dharmārthasahitaṃ vākyaṃ śrutvā hitamanāmayam | nārocayat putras te mumūrṣur iva bheṣajam ||
సంజయుడు పలికెను—రాజా! ధర్మార్థసహితమైన, పరమ హితకరమైన, నిర్దోషమైన భీష్ముని వాక్యాన్ని విన్నప్పటికీ నీ కుమారుడు దానిని ఇష్టపడలేదు; మృతిప్రాయుడికి ఔషధం కూడా రుచించనట్లు।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even flawless, welfare-oriented counsel rooted in dharma and sound policy can be rejected by a person dominated by stubbornness and impending self-destruction; moral truth does not automatically persuade a mind unwilling to be healed.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that Bhishma offered a blameless and beneficial admonition, but Dhritarashtra’s son (Duryodhana) disliked it—likened to a dying man who cannot accept medicine—signaling Duryodhana’s resistance to corrective guidance as war approaches.