Shloka 37
“मैंने, विदुरने, द्रोणाचार्यने, परशुरामजीने, भगवान् श्रीकृष्णने तथा संजयने भी बारंबार युद्ध न करनेकी सलाह दी है; परंतु दुर्योधनने हमलोगोंकी बातें नहीं सुनीं ।।
sañjaya uvāca | parītābuddhir hi visaṃjñakalpo duryodhano na ca tac chraddadhāti | sa śeṣyate vai nihataś cirāya śāstrātigo bhīmabalābhibhūtaḥ ||
సంజయుడు చెప్పెను—దుర్యోధనుని బుద్ధి విపరీతమైంది; అతడు అచేతనుడైనట్లుగా ఉన్నాడు, అందుచేత చెప్పిన మాటను నమ్మడు. శాస్త్రమర్యాదలను అతిక్రమించిన వాడు భీమబలానికి లోబడి హతుడై, దీర్ఘకాలం రణభూమిలో పడి ఉంటాడు. విదురుడు, ద్రోణుడు, పరశురాముడు, శ్రీకృష్ణుడు, నేనూ—యుద్ధం చేయవద్దని పునఃపునః చెప్పినా అతడు వినలేదు.
संजय उवाच
Educational Q&A
When a ruler’s intellect becomes ‘parīta’ (inverted), he loses trust in wise counsel and crosses the limits of śāstra; such adharma-driven obstinacy ripens into inevitable downfall. The verse frames ethical causality: rejecting dharmic advice leads to self-destruction.
Sañjaya reports that many respected figures repeatedly advised against war, yet Duryodhana refuses to believe them. Sañjaya predicts Duryodhana’s end: because he violates śāstric and moral boundaries, he will be overpowered by Bhīma’s strength and lie slain on the battlefield.