Shloka 47
सम्प्राद्रवन्त समरे निर्जिता: सव्यसाचिना । माननीय नरेश! इस प्रकार रथहीन हुए वे सब महारथी कृपाचार्य, शल्य, विकर्ण, दुःशासन तथा विविंशति अर्जुनसे परास्त हो उस समरभूमिमें इधर-उधर भाग गये ।। ४६३६ || पूर्वाह्न भरतश्रेष्ठ पराजित्य महारथान्
saṃprādravanta samare nirjitāḥ savyasācinā | mānanīya nareśa! evaṃ rathahīnāḥ te sarve mahārathinaḥ kṛpācāryaḥ śalyaḥ vikarṇaḥ duḥśāsanaḥ tathā viviṃśatiḥ arjunena parājitāḥ tasmin samara-bhūmau itas-tataḥ prādravan ||
ఓ పూజ్య నరేశా! సవ్యసాచీ అర్జునునిచే పరాజితులై, రథహీనులైన ఆ మహారథులు—కృపాచార్యుడు, శల్యుడు, వికర్ణుడు, దుఃశాసనుడు, వివింశతి—యుద్ధభూమిలో వివిధ దిశలకూ పారిపోయారు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of reputation and rank in the face of disciplined skill and steadfast resolve: even famed mahārathas can be routed when their support (chariot, formation, morale) collapses. Ethically, it reflects the battlefield reality that courage must be matched by competence and composure; otherwise, pride yields to panic.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Arjuna has defeated several prominent Kaurava fighters—Kṛpa, Śalya, Vikarṇa, Duḥśāsana, and Viviṃśati—leaving them without chariots, after which they flee in different directions on the battlefield.