Shloka 2
दुर्योधनो रणे कार्ष्णि नवभिर्नतपर्वभि: । आजपघानोरससि क्रुद्धः पुनश्चैनं त्रिभि: शरै:,दुर्योधनने रणक्षेत्रमें झुकी हुई गाँठवाले नौ बाणोंसे अभिमन्युकी छातीमें गहरी चोट पहुँचायी। फिर कुपित होकर उसने उन्हें तीन बाण और मारे
sañjaya uvāca | duryodhano raṇe kārṣṇi navabhir nataparvabhiḥ | ājaghānorasasi kruddhaḥ punaś cainaṃ tribhiḥ śaraiḥ ||
సంజయుడు పలికెను—రణములో దుర్యోధనుడు క్రోధంతో నతపర్వములైన తొమ్మిది బాణములతో కార్ష్ణి (అభిమన్యు) వక్షస్థలమును బలంగా కొట్టెను; మరల కోపం చల్లక, ఇంక మూడు శరములతో అతనిని చీల్చెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) fuels excess and repetition of harm; even within the frame of kṣatriya warfare, loss of inner restraint turns action into vindictive escalation, a moral warning repeatedly emphasized in the Mahābhārata.
Sañjaya reports that Duryodhana, in the midst of battle, wounds Abhimanyu (called Kārṣṇi) by striking his chest with nine specially described arrows, and then—still enraged—shoots three more at him.