Shloka 31
कृपं च नवभिर्बाणैर्भृशं विद्ध्वा समन्तत: । प्राग्ज्योतिषं शतैराजी राजन् विव्याध सायकै:,राजन! तब क्रोधमें भरे हुए पाण्डवोंके महारथी महायशस्वी भीमसेनने मद्रराज शल्यको तीन और कृपाचार्यको नौ बाणोंद्वारा सब ओरसे अत्यन्त घायल करके प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्तको सैकड़ों बाणोंद्वारा समरभूमिमें बींध डाला
kṛpaṃ ca navabhir bāṇair bhṛśaṃ viddhvā samantataḥ | prāgjyotiṣaṃ śatair ājau rājan vivyādha sāyakaiḥ ||
సంజయుడు పలికెను—రాజా! కోపంతో ఉప్పొంగిన పాండవుల మహారథి మహాయశస్వి భీమసేనుడు కృపాచార్యుని తొమ్మిది బాణాలతో అన్ని వైపులా ఘోరంగా గాయపరచి, ఆపై యుద్ధభూమిలో ప్రాగ్జ్యోతిషాధిపతి భగదత్తుని వందల శరాలతో ఛేదించాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the intensity of kṣatriya warfare: skill and courage operate within a grim ethical landscape where duty and anger can amplify violence. It invites reflection on how righteous duty (dharma) in war still carries moral gravity and consequences.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that in the battle Bhīma severely wounds Kṛpa with nine arrows from all sides and then showers the king of Prāgjyotiṣa, Bhagadatta, with hundreds of arrows.