Shloka 14
उत्पतद्धिश्व तैस्तत्र समुद्भूतं महद् रज: । दिवाकररथं प्राप्प छादयामास भास्करम्,वहाँ घोड़ोंके उछलने-कूदनेसे जो बड़े जोरकी धूलि ऊपरको उठी, उसने मानो सूर्यके रथके समीप पहुँचकर उन्हें आच्छादित कर दिया
sañjaya uvāca | utpatadbhir aśvais tatra samudbhūtaṃ mahad rajaḥ | divākararathaṃ prāpya chādayāmāsa bhāskaram ||
సంజయుడు పలికెను—అక్కడ ఆ అశ్వాలు ఎగిరి దూకుటవలన మహా ధూళి మేఘము పైకి లేచెను; అది సూర్యుని రథమునకు చేరినట్లు, ప్రకాశమయ భాస్కరుని కప్పివేసెను।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how the violence and agitation of war can obscure perception and order—symbolized by dust veiling the Sun—hinting that in conflict, clarity and discernment are easily eclipsed.
Sañjaya describes the battlefield scene: horses are leaping and charging, raising an immense dust cloud that rises so high it seems to reach the Sun’s chariot and cover the Sun itself.