Shloka 29
भीष्मस्य शरवर्षः — Bhīṣma’s Arrow-Storm and Kṛṣṇa’s Impulse to Intervene
महान्त्यनीकानि महासमुच्छूये ततस्तयो: पाण्डवर्धार्तराष्ट्रयो: । चकम्पिरे शड्खमृदड़निःस्वनै: प्रकम्पितानीव वनानि वायुना
sañjaya uvāca | mahānty anīkāni mahāsamucchūye tatas tayoḥ pāṇḍava-dhārtarāṣṭrayoḥ | cakampire śaṅkha-mṛdaṅga-niḥsvanaiḥ prakampitānīva vanāni vāyunā ||
సంజయుడు అన్నాడు—ఆ మహాసంగ్రామంలో పాండవులూ ధృతరాష్ట్రపుత్రులూ అనే రెండు పక్షాల మహాసేనలు ఉప్పొంగి లేచినప్పుడు, శంఖమృదంగ నాదాలతో అవి కంపించాయి; బలమైన గాలికి అడవులు కంపించినట్లుగా.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming, contagious force of war: collective noise and spectacle can shake even the steadfast, suggesting an ethical warning about how conflict amplifies fear, aggression, and momentum beyond individual control.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the two sides’ immense formations have surged into the great battle; the conches and drums resound so powerfully that the armies seem to tremble like forests shaken by wind.