Shloka 41
Nakula’s Declaration and the Uñchavṛtti Brāhmaṇa’s Superior Merit (Āśvamedhika Parva, Adhyāya 92)
श्राद्ध संकल्पयामास जमदग्नि: पुरा किल | होमधेनुस्तमागाच्च स्वयमेव दुदोह ताम्
vaiśampāyana uvāca | śrāddhaṃ saṅkalpayāmāsa jamadagniḥ purā kila | homadhenuḥ tam āgāc ca svayam eva dudoh tām |
వైశంపాయనుడు చెప్పెను—పూర్వకాలమున ఒకనాడు జమదగ్ని ఋషి శ్రాద్ధకర్మ చేయుటకు సంకల్పించెను. అప్పుడు ఆయన హోమధేనువు స్వయంగా ఆయన యొద్దకు వచ్చెను; ముని తానే దానిని దోహించి పాలను పొందెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Right intention (saṅkalpa) toward dharmic duties—here, śrāddha for ancestors—draws appropriate means and support; sacred resources are portrayed as naturally aligning with righteous ritual action.
Vaiśampāyana recounts an old episode: Jamadagni decides to perform śrāddha, and his Homadhenu comes on her own; Jamadagni then milks her to obtain what is needed for the rite.