Shloka 29
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
काले काले<स्य सम्प्राप्ते नैव विद्येत भोजनम् | क्षुधापरिगता: सर्वे प्रातिष्ठन्त तदा तु ते
kāle kāle'sya samprāpte naiva vidyeta bhojanam | kṣudhāparigatāḥ sarve prātiṣṭhanta tadā tu te ||
నకులుడు అన్నాడు— నియతకాలం మళ్లీ మళ్లీ వచ్చినా భోజనం ఎక్కడా దొరకలేదు. అప్పుడు అందరూ ఆకలితో కృశించి, అవసరానికి లోబడి, ఆ స్థలాన్ని విడిచి బయలుదేరారు.
नकुल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a practical ethical insight: when basic needs like food are unmet, people are compelled to move and act for survival. It underscores the dharmic importance of providing sustenance and the reality that bodily need can drive decisions even for otherwise disciplined persons.
Nakula narrates that as meal-times arrived, no food was available. All those present, afflicted by hunger, then departed or set out from there, prompted by the lack of provisions.