Shloka 7
अदत्तानुनयो युद्धे यदि त्वं पितृभिर्मम । करिष्यामि तवातिथ्यं प्रहर प्रहहामि च,“यदि युद्धमें मेरे पिता आदि पूर्वजोंने कभी तुम्हारा स्वागत-सत्कार नहीं किया है तो आज मैं इस कमीको पूर्ण करूँगा। युद्धके मैदानमें तुम्हारा यथोचित आतिथ्य-सत्कार करूँगा। पहले मुझपर प्रहार करो, फिर मैं तुमपर प्रहार करूँगा”
adattānunayo yuddhe yadi tvaṃ pitṛbhir mama | kariṣyāmi tavātithyaṃ prahara prahariṣyāmi ca ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— “యుద్ధంలో నా తండ్రులు, పితామహులు నీకు తగిన స్వాగత-సత్కారాలు చేయకపోయి ఉంటే, నేడు ఆ లోటును నేను తీర్చుదును. ఈ రణభూమిలో అతిథిధర్మానుసారంగా నీకు యథోచిత ఆతిథ్యము చేయుదును—ముందుగా నీవు నాపై ప్రహరించు, తరువాత నేను నీపై ప్రహరించుదును.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames combat as a form of reciprocal honor: even in war, a kṣatriya seeks to uphold dignity, repay perceived past neglect, and follow a rule-like fairness—inviting the opponent to strike first before responding.
A warrior addresses his opponent on the battlefield, saying that if his ancestors failed to honor the opponent properly, he will ‘complete’ that duty now by offering fitting martial reception—asking the opponent to attack first, after which he will retaliate.