Shloka 3
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
उलूपि पश्य भर्तारें शयानं निहतं रणे । त्वत्कृते मम पुत्रेण बाणेन समितिंजयम्,“उलूपी! देखो, हम दोनोंके स्वामी मारे जाकर रणभूमिमें सो रहे हैं। तुम्हारी प्रेरणासे ही मेरे बेटेने समरविजयी अर्जुनका वध किया है
vaibamp01yana uv01ca |
ul6bpi pabya bhart01ra 43 bay01na 43 nihata 43 ra 47e |
tvatk 5bte mama putre 47a b01 47ena samiti 43jayam ||
ఉలూపీ! చూడు—మన స్వామి యుద్ధరంగంలో హతుడై ఇక్కడ పడి ఉన్నాడు. నీ కారణంగానే నా కుమారుడు తన బాణంతో సమరజయుడైన అర్జునుని సంహరించాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral complexity in warfare: even when an act occurs in battle, the text foregrounds questions of agency and culpabilitywho truly 'caused' the deed, the doer or the instigatorand how grief can turn into ethical accusation.
The narrator reports a speaker addressing Ul6bpi, pointing to their slain husband lying on the battlefield and asserting that Ul6bpis prompting led the speakers son to kill the famed battle-conqueror with an arrow.