Shloka 34
Ulūpī–Citravāhinī Saṃvāda: Dhanaṃjaya-patana and Prāya-threat
विवेश पाण्डवं राजन् मर्म भित्त्वातिदुःखकृत् । स तेनातिभशं विद्धः पुत्रेण कुरुनन्दन:
viveśa pāṇḍavaṃ rājan marma bhittvātiduḥkhakṛt | sa tenātibhaśaṃ viddhaḥ putreṇa kurunandanaḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఓ రాజా! ఆ బాణము పాండవుని మర్మస్థానాన్ని ఛేదించి లోనికి ప్రవేశించి తీవ్రమైన వేదన కలిగించింది. ఆ దెబ్బతో కురునందనుడు తన కుమారుని చేత ఘోరంగా గాయపడ్డాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical and emotional fallout of violence, especially when it turns inward within a family line: even when actions occur in a martial context, striking one’s own kin intensifies suffering and moral burden, reminding the listener that adharma often manifests as self-destructive conflict.
A weapon (or missile) penetrates a Pāṇḍava warrior, piercing a vital point and causing intense pain. The narration emphasizes that the Kuru prince is severely wounded, and strikingly, the blow is attributed to his own son, heightening the tragic tone of the episode.