Shloka 29
प्राग्ज्योतिषे वज्रदत्त-धनंजय-समागमः
Vajradatta Confronts Dhanaṃjaya at Prāgjyotiṣa
ततो योधान् जघानाशु तेषां स दश चाष्ट च । महेन्द्रवज़प्रतिमैरायसैर्बहुभि: शरै:,फिर तो उन्होंने इन्द्रके वजकी भाँति दुस्सह लौहनिर्मित बहुसंख्यक बाणोंद्वारा बात- की-बातमें उनके अठारह प्रमुख योद्धाओंको यमलोक पहुँचा दिया
tato yodhān jaghānāśu teṣāṃ sa daśa cāṣṭa ca | mahendra-vajra-pratimair āyasair bahubhiḥ śaraiḥ ||
అప్పుడు ఆయన ఇంద్రవజ్రసమానమైన దుర్ధర్షమైన, ఇనుముతో చేసిన అనేక బాణాలతో క్షణంలోనే వారి పది మరియు ఎనిమిది—అంటే పద్దెనిమిది మంది ప్రధాన యోధులను యమలోకానికి పంపించాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the terrifying efficiency of battlefield power—likened to Indra’s vajra—while implicitly pointing to the ethical gravity of war: even when action aligns with a warrior’s duty, it results in irreversible loss and demands moral reflection.
The narrator states that a single fighter rapidly kills eighteen of the opposing side’s prominent warriors using numerous iron arrows, described as intolerable and thunderbolt-like in force.