Shloka 13
स तान् ज्यामुखनिर्मुक्तिबहुभि: सुबहून् शरान् । चिच्छेद पाण्डवो राजंस्ते भूमौ न्न्यपतंस्तदा,राजन! पाण्डुपुत्र अर्जुनने अपने धनुषकी प्रत्यंचासे छूटे हुए बहुसंख्यक बाणोंद्वारा शत्रुओंके बहुत-से बाणोंको काट डाला। वे कटे हुए बाण टुकड़े-टुकड़े होकर पृथ्वीपर गिर पड़े
sa tān jyāmukhanirmuktibahubhiḥ subahūn śarān | ciccheda pāṇḍavo rājan te bhūmau nyapataṃs tadā ||
రాజా! పాండవుడైన అర్జునుడు తన ధనుస్సు జ్యాముఖం నుండి విడిచిన అనేక బాణాలతో శత్రువుల అనేక బాణాలను చీల్చివేశెను; అవి ముక్కలై నేలపై పడిపోయెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined power: Arjuna’s skill is not mere aggression but controlled protection—neutralizing incoming harm by precise action, aligning martial prowess with kṣatriya-dharma (the duty to defend and restrain violence through mastery).
In the course of battle, Arjuna releases many arrows from his bowstring and uses them to cut apart numerous opposing arrows mid-flight; the severed pieces fall to the ground.