Shloka 206
पाण्डव-वृष्णि-समागमः तथा अश्वमेध-अनुज्ञा | Reunion at the Kuru Court and Authorization of the Aśvamedha
अदर्शयन्निव तदा कुरून् वै दक्षिणोत्तरान् | राजन्! उस समय वह नगर कुबेरकी अलकापुरीके समान प्रतीत होता था। वहाँ सब ओर एकान्त स्थानोंमें स्त्रियोंसहित बंदीजन खड़े थे, जिनसे उस पुरीकी शोभा बढ़ गयी थी। उस समय हवाके झोंकेसे नगरमें सब ओर पताकाएँ फहरा रही थीं, जो दक्षिण और उत्तर कुरु नामक देशोंकी शोभा दिखाती थीं
adarśayann iva tadā kurūn vai dakṣiṇottarān |
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ రాజా! ఆ సమయంలో ఆ నగరం కుబేరుని అలకాపురి వలె ప్రకాశించెను. చుట్టూ ఏకాంత ప్రదేశాలలో స్త్రీలతో కూడిన బందీజనులు నిలిచి ఉండగా, వారి వల్ల పురి శోభ మరింత పెరిగెను. ఆ వేళ గాలివీచికలతో నగరమంతటా ధ్వజపతాకలు ఎగిరిపడుతూ, దక్షిణోత్తర కురుదేశాల వైభవాన్ని ప్రదర్శిస్తున్నట్లుగా కనిపించెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage uses civic beauty and auspicious display—flags, orderly attendants, and a city likened to Alakā—to imply that a righteous king sustains visible prosperity and public auspiciousness, reinforcing social confidence and stability.
Vaiśampāyana describes a city scene where wind-driven banners flutter everywhere, making it seem as if the city is ‘showing’ the Southern and Northern Kurus; the city’s splendor is compared to Kubera’s Alakā, with attendants standing about in secluded places.