Shloka 103
पितुस्तव महाराज सत्यसंधो जनार्दन: । भगवान् श्रीकृष्णने भी प्रसन्न होकर उस बालकको बहुत-से रत्न उपहारमें दिये। फिर अन्य यदुवंशियोंने भी नाना प्रकारकी वस्तुएँ भेंट कीं। महाराज! इसके बाद सत्यप्रतिज्ञ भगवान् श्रीकृष्णने तुम्हारे पिताका इस प्रकार नामकरण किया
pitus tava mahārāja satyasaṃdho janārdanaḥ | bhagavān śrīkṛṣṇo 'pi prasannaḥ san taṃ bālakaṃ bahubhi ratnair upahāraiḥ samapūjayat | tataḥ pare yaduvaṃśyā api nānāvidhāni vastūni bheṭayām āsuḥ | mahārāja! anantaraṃ satyapratijño bhagavān śrīkṛṣṇas tava pituḥ evam nāmakaraṇaṃ cakāra |
వైశంపాయనుడు చెప్పెను—ఓ మహారాజా! సత్యసంధుడైన జనార్దనుడు, భగవాన్ శ్రీకృష్ణుడు, ప్రసన్నుడై అప్పటికీ బాలుడైన నీ తండ్రిని అనేక రత్నాలను బహుమానంగా ఇచ్చి గౌరవించాడు. తరువాత యదువంశీయులలో ఇతరులూ నానావిధ వస్తువులను సమర్పించారు. ఆపై సత్యప్రతిజ్ఞుడైన భగవాన్ శ్రీకృష్ణుడు విధివిధానాలతో నీ తండ్రికి ఈ విధంగా నామకరణం చేశాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights ethical kingship and dharmic conduct through Śrī Kṛṣṇa’s qualities—truthfulness (satyasaṃdha/satyapratijña) and generosity—showing that honoring others and keeping one’s word are central virtues, especially in royal and familial rites.
Vaiśampāyana narrates that Śrī Kṛṣṇa, pleased with the king’s father as a child, gives him jewel-gifts; other Yādavas also offer presents; then Kṛṣṇa proceeds to perform the child’s naming ceremony.