Shloka 15
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
अजानतीमिषीकेयं जनित्रीं हन्त्विति प्रभो | अहमेव विनष्टा स्यां नैतदेवंगते भवेत्,'प्रभो! पुण्डरीकाक्ष! यदि धर्मराज अथवा आर्य भीमसेन या आपने ही ऐसा कह दिया होता कि यह सींक इस बालकको न मारकर इसकी अनजान माताको ही मार डाले, तब केवल मैं ही नष्ट हुई होती। उस दशामें यह अनर्थ नहीं होता
ajānatīm iṣīkeyaṁ janitrīṁ hantv iti prabho | aham eva vinaṣṭā syāṁ naitad evaṁgate bhavet ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ప్రభూ! పుండరీకాక్షా! ధర్మరాజు గానీ, ఆర్య భీమసేనుడు గానీ, లేదా నీవే గానీ—‘ఈ ఇషీకా బాలుణ్ణి కాదు, తెలియకున్న తల్లినే సంహరించుగాక’ అని చెప్పియుంటే, నేను మాత్రమే నశించేదాన్ని; అట్టి స్థితిలో ఈ అనర్థం కలుగలేదు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even a seemingly small directive—especially from revered authorities—can carry grave moral weight. The verse highlights ethical restraint: do not redirect violence onto an innocent, and recognize that a single wrongful command can trigger wider calamity beyond the immediate victim.
A speaker addresses Kṛṣṇa (Puṇḍarīkākṣa), reflecting on a hypothetical command: if Yudhiṣṭhira, Bhīma, or Kṛṣṇa had ordered the iṣīkā to kill the boy’s unaware mother instead of the child, then only the speaker would have suffered, and the larger misfortune would have been avoided. The passage frames a moral counterfactual about blame, authority, and the spread of harm.